|
ALS EEN MOL DIE VASTZIT IN HET GORDIJN
De grijze dag valt op je als een koffer uit het raam, daarom de leeszaal ingevlucht en kranten lezend tussen de werklozen, vind je in het kantlijnwit een handgeschreven zin:
Geef ons één kans een wandeling te maken op een miezerige avond.
In de concertagenda is iets onderstreept met zwarte pen, het brengt je naar de undergroundcafés, de russendisco, een lichtslang wijst de weg tot aan de deur met de blaffende hond, er ligt iemand in shock op de grond maar je wordt binnengelaten door een scheelkijkende man.
Kijk naar de muzikant die een knot op zijn voorhoofd draagt, naar zijn gitaar die als een fallus de lucht in steekt. Volg de danseressen, taxiënd van de een naar de ander. Ten cents a dance! Schrijf! Op alles wat voorhanden is, op kranten, tafels, blote vrouwenborsten!
Daar is de man, hij legt zijn hand op de bar, zijn hand is kouder dan de airco’s in de zomers van Hongkong. Kouder dan de mens die bij een brand zijn huis verloor, dan de zwerver die zijn schoenen vasthield toen hij sprong.
Jacoline de Heer /maart 2010
|
|
|
<< Back |
Add New Comment |
