|
Sporen
eerst was er de prachtig maanbeschenen nacht
met in een wak dat immer minder ruimte liet
twee rondzwemmende meerkoeten
met goedgemikte sneeuwballen
hebben we ze een voor een
uit het wak gejaagd
niet dat ze dat begrepen
verderop oprukkend ijs
en in de hoge koude nacht
tot op het bot verkleumde eenden
verbannen naar de stenen kant
weg uit hun eigen element
de nacht bevocht mijn vader
de rivier met diepe kolken
van zijn zware hartaanval
en hij ging onder in de stroom
kwam niet meer boven
in het morgenlicht
op het dunne sneeuwtapijt
een schilderij van driehoeken
sporen van eerder eenden
zonder wit was er geen zwart geweest
Dordrecht, december 2009, Jehanne Hulsman
|
|
|
<< Back |
Add New Comment |
