|
NK POETRY SLAM 2010
Afgelopen zaterdag heb ik voor het eerst sinds 2004 weer aan het NK Poetry Slam meegedaan. Na het uitkomen van mijn bundel Ich bin ein star baby in 2005, heb ik vrijwel niet meer aan slams meegedaan, tot begin 2009. Ik heb dit jaar weer eens aan drie slams meegedaan omdat ik er simpelweg weer zin in had, en wist me via de Slam van Utrecht te plaatsten voor het NK. Vooraf schatte ik mijn kansen op 20 procent, favorieten waren voor mij Daan Doesborgh en Ellen Deckwitz, outsiders Jeroen Naaktgeboren en Jee Kast.
Ik heb een aantal weken hard moeten schrappen om de twee bestaande gedichten Kunstenmakers en Vergeten uit de bundel Zendag, slamklaar te maken. Slamklaar betekent voor Kunstenmakers een herhalingspatroon met ritme inbrengen en een geniale twist op bijna het einde van het gedicht. Voor Vergeten werd het verhaal nog lastiger omdat het gedicht vam vijf minuten naar drie minuten geschrapt moest worden zonder de impact te beschadigen. Het verhaal werd de afgelopen weken nog lastiger omdat ik er steeds meer veranderingen inbracht waardoor de tijd te kort werd om zonder papier op het NK podium te gaan staan. Dus ik stond zaterdag in de eerste ronde met het hertaalde Vergeten op de planken van Tivoli. Vier trillende120 grams a-viertjes en een scherp loerende Deelder die wachtte tot ik loskwam van papier, en poei, Vergeten ging heel erg goed. Jury en publiek loodsten me met gemak naar de tweede, cruciale, ronde.
De tweede ronde, het gedicht Kunstenmakers. De twist van de voordracht lag hier:
er was de pijprokende dichter met 94 versies
van het lingo-gedicht w-o-o-r-d /woord/ , vanuit een vliegend ritme stopte ik bij woord en ging daar staccato verder met w o o r d.
Ook dit dus weer papier, ondanks de bezwaren van de jury, en dit gedicht steeg bijna op, ik genoot er zelf enorm van, en ook het publiek en de jury gaven mij achter Ellen Deckwitz de hoogste waarderingen.
De finale dus, tegen Ellen Deckwitz. Ellen had dit jaar al vier jaarfinales gewonnen, is erg tekstvast en heeft een hypnotiserende podiumverschijning. We mochten tossen om de volgorde te bepalen voor de finaleronde. Daar had ik vooraf helaas geen plan voor zoals vroeger wel vaker gebeurde. Ik won de toss en koos ervoor om Ellen te laten beginnen, dat had ik dus niet moeten doen. Ellen kon direkt haar intieme toon zetten, waardoor ik alleen maar als contrast kon fungeren met Smoor en het te harde Voor Robert Voigt, vervolgens maakte Ellen het simpel af met haar Fietsgedicht.
Kwestie van routine, ik had zelf, en intiem en gevoelig moeten beginnen met Dag mooie jongen en het af kunnen maken met de Monoloog van een regenboog. Achteraf geloel natuurlijk, maar wel waar. Komend jaar maar weer eens wat slammetjes af lopen, ik heb er erg van genoten.
En Ellen nogmaals, gefeliciteerd natuurlijk.
Het gedicht Vergeten (ingekort)
sinds mijn moeder over een alzheimer beschikt
draagt ze voortdurend korte gedichten voor
in de steriele gangen van het verzorgingstehuis
en zij draagt wel altijd nieuw werk voor uit haar hoofd
maar moeder kent een ondankbaar publiek
de buren schudden voornamelijk hoofden
in de iets te vriendelijk gekleurde huiskamer
de buurman die vroeger de slager was
is nu 60 kilo ribkarbonade naast het reuzenaquarium
ene zuster zet nog eens een andr van duin
daarna zet andere zuster altijd andr sonneveld
de verwarming staat op zomers, op dertig
de slager zal nooit meer een onsje meer zijn
er zijn mensen die de koran
uit het hoofd kennen ook al zijn ze dement
er zijn mensen die ac/dc zien
als hun grootste hersenput
stel je voor, de hersenen als put
een galmbak met kilometers stroomkabels
tussen zielvezeltjes in een sponsachtig lichaam
dat hele dagen vragen oproept
het is een dansende emmer eigenlijk
een mensenhoofd is lastig gevuld
wie het minste morst heeft de meeste inhoud
zeven miljard dansende emmers
n op zeven is zondagskind
en dan zijn er nog de mannen die
met kruizenmutsen die met opgetrokken jurken en pornografisch bestuurbare vingers
in smoezelige biechtrooms
zoemende vette hommels met hun vette poten
in vette aarzen van vette boterbloemen vet
en plastic dag-pauw-oog-vlinders aan de muur
van het quick fit bedrijfs restaurant – vet
maar het leven is de poster boven je bed
een poster van michael jackson
boven het bed van Benno. L
en peter is niet vet
en tevreden met de zon
hij ziet de sterren juichen
in een grote magietron
peter heeft een poster
van een meerkoet boven zijn bed
and bambi @ peter’s
screensaver is still alive!
en het is toch zomaar zendag vandaag
michael jackson is alweer dood
en allah zegt: calimero is groot
en james brown zei:
ac/dc is zo geil als je het zingt in je blootje
er zijn mensen die zich vrijwillig laten koeioneren
omdat het veiliger is om als slachtoffer te leven
omdat een beetje aandacht nu eenmaal
de mensen bevestigt in hun bestaan
moeder moest niks van ac/dc
moeder was altijd gek van schlagers
en nu zit ze weer bij het reuzenaquarium
magistrale gedichten voor te dragen
niemand smijt hier tomaten
iemand gooit er een kwartje in
die buurman die vroeger tuinder was brabbelt
schei nou eens uit met dat gebit mens!
schei nou eens uit met dat gebit
en wat denkt u verder buurman?
gaat u vandaag nog de wc mishandelen
wie maakt toch die krassen in de blauwe lucht
ja die foto dat ben ik ook moeder
kom nou maar hier met dat gebit
andr sonneveld komt zodadelijk weer zingen
en dan woont het dorp weer in je huis
daar zitten drie kinderen uit je klas
alle ruiten ruiken hier naar unox
dus we zijn er nog moeder, nog thuis,
moeder
we zijn nog thuis
|
|
|
<< Back |
Add New Comment |
